زُرنو ( گرداب )

از همو روز که سی (1) تو چیشِ او انداخُتم

خُم  و دِس خُم  دِلُمِ  تو  تک  و دو انداخُتم

بی مُقدما(2)  خُو نبی پا که تو دومِش  نادُم

بعد چن سال که چیشِلمِ وُ  خو  انداخُتم

سِرِ بَرمِ (3) چیشَلش زُرنوِ خُم دیدیدمُ

وا  که دَس اوشِ نداشتُم خُمِ او انداختُم

دنیایِ  کرده بیدُم سیش مِث روزِِِِ ِ روشن

دِلَ بی صاو(4) خُمِ ای چه  تو شوُ انداختُم

مو می خواسُم که بُدونن همه ای یارِ مُنه

قد و بالای  قشنگوشِ ِ جلو  انداختُم

سِرَ پیری ، تنِ ِ لاجون ، وُ ای زُرنو چه کُنم

جسم و جونِ ِ ایسو که وُ  دس ملّو(5) انداختُم

عاشقی مال تو د ِ نیسی ملکی دس وردار

دس مو نیسی بخدا دل تو گُُُرُو(6) انداختم

1 –سی = نگاه کردن

2- بی مُقدما = بی مقدمه

3 – بَرم = آب زیادی که در یکجا جمع باشند

4-صاو = صاحب

5 دس ملّو= شنا کردن

6- گُرُو= گودال

18 / 2 / 90 عسلویه

او دوتا چیش که برابر خُشِ پُی جونم کرد

خُش نفهمی که چقه رخنه تو ایمونم  کرد

پُايیز زرد  دلمُ  واویده وی  فصل  بهار

عشق بی آخُر عمری که غزلخونم کرد

19 / 2 / 91 عسلویه

عسل شد وامداری از لبانت

گرفته رنگ از چشمت امانت

بیا تا  بار  دیگر   تازه   گردد

به لبخند و  نگاهی  ارغوانت

 2/2/ 91 عسلویه

با درود به استاد ارجمند علی اسپرغم که همیشه گفته ها و سروده هایش

شور و حال عجیبی در من بر می انگیزد و شاید از همین جا پی به حقیقت

این مصداق می بریم که ( سخن کز دل برآید لاجرم بر دل نشیند )

روزگارت خرم ...

        ( شب کوهستان )

  سپاه روشنایی رخت می بست

 غروبی جانفزا آواز میداشت

شفق دریای خون بود و ز حسرت

نهال نور را در آب می کاشت

نشسته بر درختی بلبل مست

میان رهگذار لانه ی خویش

به آواز حزینی باز می خواند

رفیق و همدم و هم خانه ی خویش

نوای روح بخش چشمه ساری

به گنجشکا ن نشاطی تازه بخشید

به دنبا لش روان شد جویباری

که آهسته درون دره پیچید

نسیم نو بهاری شانه میکرد

به ناز و عشوه زلف بوته ها را

و موج رقص بهمن تاب میداد

دل شوریده ی بی تاب ما را

در آن سو دختر مهتاب کم کم

به روی خود درِ شب باز میکرد

شقایق گشته خم بر لاله ی سرخ

شبی با  سوز  عشق  آغاز میکرد

شبانگاهان ز بام و قله ی کوه

صفای نور مهتابی پدیدار

جهان یکپارچه آرام و خاموش

سکوت کوه دارد حرف بسیار

خیالت بود و من در پرتو ماه

که تنها همدم و هم راز ما بود

و رقص تار گیسوی حناییت

نوا و ناله ساز ، ساز ما بود

و نور افشان مهتاب نگاهت

 به دل بذر امید و آرزو کاشت

دریغ از حاصل عمر و جوانی

نشاید جز گل اندوه برداشت

کنون در هر شبی از نیمه ی ماه

که تصویرت در آن آیینه پیداست

اگر چه گرد غم بر آن نشسته است

بهارم از تگاه تو شکوفاست

هنوزم  هر زمان هر جا که باشی

خیالت مایه ی آرام جان است

همان لبخند و مهتاب نگاهت

که تنها یادگار ارغوان است ..

18 / 1 / 91  برازجان   

           ( قسم نامه )

به سوز نی و ساز چوپان قسم

به سر گشته ی دشت حرمان قسم

به آنکس که بخشیده بر آسمان

فروزان مه   و مهر تابان  قسم

به  آن مرغِ   نومید اندر قفس

که می نالد از داغ هجران قسم

به آن دانه ی خفته در زیر خاک

که می روید از لطف یزدان قسم

به هر دینی و مذهب و مسلکی

به انجیل و تورات و قران قسم

به بشکسته کشتی و آن ناخدای

که افتاده  در کام  طوفان  قسم

به مرغ اسیری  به چنگا ل با ز

که می شوید او دست از جان قسم

به بیمار نومید  و لبریز درد

که کرد از دوا قطع درمان قسم

به شبنم که خندید بر برگ گل

به ابر و مه و باد و باران قسم

به مهری که در روی مادر نهاد

که بنشست آهسته بر جان قسم

 به آن عاشقی کاتش عشق را

چو مهرت به دل کرده پنهان قسم

به آن آرزویی که در سینه مُرد

به شمعی که بگرفته پایان قسم

به اشکی که هر دم ز چشمم چکید

به جان  تو ای جان جانان  قسم

که مجنون تر از ارغوان بر تونیست

« به ذات  خداوند  سبحان  قسم »

   7 / 11 / 90  برازجان 

             ( باور کن )

شاعر لحظه ی دیدار توام باور کن

همنشین با غم و غمخوار توام باور کن

قصه گوی من و تنهایی شبهایم باش

آشنا با لب و گفتار توام باورکن

آسمان ؛ ماه ؛ ستاره همه حسرت خوردند

از دل و جان که خریدار توام باور کن

روی بنمای ز بالای ستیغ ای مه من

که به دیدار ؛ سزاوار توام باور کن

با من از مهر کلامی ، سخنی گوی ای ماه

به ره عشق هوادار توام باور کن

هر نفس یاد تو و نام تو در من جاری

زندگی را همه تکرار توام باور کن

خاطر گمشده ی رفته ز یادی که همان

ارغوانم که به گلزار توام باور کن

      11 / 8 / 90  عسلویه

          ( غم پنهان )

هوا گرم و خورشید سوزنده بود

قرار و توان از همه برده بود

در آن روز آهنگ رفتن زدی

نگاهم تو را بدرقه می نمود

(( روان گشت بر گونه ام سیل اشک ))

که از حال من هیچت آگاه نیست

دلم سوخت زین درد و آتش گرفت

ز حسرت که بر لب بجز آه نیست

به یاران نو چونکه پرداختی

خبر از تو دیگر نمی داشتم

خدا را گواهم که از آن به بعد

غم عا لمی را به دل داشتم

دلم همچو برگ خزان دیده ای

ز بوی نسیمی به هر جا رمید

به یاد بهاری که وصفش شنید

پریشان و سر گشته هر جا دوید

بسی سالها شد که از عشق تو

نهانی غمم جان شیرین گداخت

مثال  کویری به  سیلاب  باد

به درمان نکوشید و با درد ساخت

تو رفتی و من بی تو در صبح و شام

به یاد ت بسی خون دل خورده ام

چه می ماند از هجر یاران به جا

من  آن ارغوان خزان  برده ام

27 / 6 / 90 عسلویه 

              ( آهوی بی پروا ) 

ما گذشتیم و کشیدیم ز کویت پا را

نرمیدیم وبه کوشش برماندی ما را

جور و بیداد ز یاران ره و رسم عشق است

با رقیبان مگشا آن لب شکر خا را

موج طوفان غمت زورق اندیشه شکست

کس چه داند که ندید آتش این دریا را

گر فنا شد به کمند ت دل ما حیف مباد

که سزاوار بود آهوی بی پروا را

تو بمان و دگران شاد در این بزم طرب

ما که بعد از تو بریدیم ز دل دنیا را

آتش عشق تو دارد به دل و خونین است

ارغوانی که خزان برده از او  فردا را

       26 / 2 / 90 عسلویه

      ( دلِِِ نادون )

دلِ نادون چه سِر خُت در اوُردی

چه کِردیدی که خین جیگَر اوُردی

چتو واری  ثمَر دادی  درختت

چه کاشتیدی ، چه اخُر ور اوُردی

گیر انداختی خُتِ عَودن و دسّا

کُله ِور دادی و سیم سر اوُردی

و نادونی و دس خُت داده بیدی

سِِربی درد و درد سر اوَُردی

مو دادیدم دست سیش لوِ خندون

چه بُردیدی که چیشَ تر اوُردی

تُونه  باز شکالو کرده  بیدم

و چنگالت ول آوی پر اوُردی

تو خُت نو دَسکون بیدی تو بازار

مو دل خواسم تو سیم دلبر اوُردی

تو رَفتیدی بیاری خُت سی رَفتن

دمار از روزگارم دَر اوُردی

تو عاشق واویدی وُ دوتا چیش

که ای روز و شو سهتر اوُردی

و تیر اولی  زونیت  شِل آوی

سی بارون چِشُم گُلپَر اوُردی

طمع داشتی وفا از دلبر ناز

کجا رفتی کجا سَر دَر اوُردی

خدا بینی ملک دل سیت می سوزه

و بد  می ترسیدی  بدتر اوُردی

 2 / 3 / 90  عسلویه